zuster Madeleine

In deze coronatijd zijn onverwacht veel lieve mensen van ons heengegaan,
zonder dat we van hen op een passende wijze konden afscheid nemen.
We denken niet alleen aan lieve overledenen niet het leven lieten, maar evenzeer aan lieve levenden!

Net voor de versoepeling van de maatregelen zou aanbreken, is zuster Madeleine Dierckx
in alle stilte verhuisd naar een kleine communauteit van rustende zusters van Afrika in Evere.

Graag hadden we haar nog eens uitgenodigd naar een zondagsviering in de Sint-Pieterskerk waar ze zo vaak aanwezig was.
Zr. Madeleine was een grote supporter van onze Pamoya-actiteiten
en een geïnteresseerde aanwezige op al onze sprekersavonden.
Ze kon met zoveel belangstelling en verwondering alles volgen wat er op de parochie gebeurde.


Ze was de eenvoud zelve; niemand zou gedacht hebben dat achter haar broze verschijning
een krachtige vrouw schuilging die op drie verschillende plaatsen in Afrika heel mooi werk heeft geleverd.


Als verpleegkundige vroedvrouw heeft ze vele jaren in Tanzania kinderen helpen ter wereld brengen van moeders
die in de meest erbarmelijke omstandigheden de kliniek(?) werden binnen gedragen.
Want bevallen deed iedereen thuis, behalve als het was mislopen in de handen van kwakzalvers en toverdokters.
Dan was zij nog de enige reddende engel.

In Ethiopië heeft ze veel duizenden patiënten geholpen om blindheid te voorkomen.
Als verpleegster moest ze noodgedwongen leren om chirurgische ingrepen uit te voeren
bij mensen met een aandoening van trachoom.
En terug in Tanzania leidde ze eind vorige eeuw een project voor straatkinderen:
Ze leerde kinderen en jongeren te zorgen voor kinderen en jongeren.

Toen zr. Madeleine begin deze eeuw terug naar Europa kwam, werd ze regionale overste van de zusters van Afrika in Europa.
En hier, in het WZC van Sint Jozef, was ze de eenvoud zelve en nam gedurende veel jaren de zorg voor de sacristie op zich.

Korte tijd geleden konden we toch in het WZC St –Jozef deelnemen aan een klein maar warm afscheid.
Gelukkig was er het mooie weer en de grote tuin en konden we te midden het in acht nemen van de nodige afstand
toch onze warme nabijheid uitdrukken. Met een lied van Eline, een gebaar van Hilde,
een zegen van pr. Matthieu en een warm woordje van pr. Herman waaruit ik dit kleine maar mooi stukje licht:

“Jouw zachte stem,

je steeds positief denken en spreken over anderen,

je steeds positief en dankbaar deelnemen

aan het parochiegebeuren...soms zat ik vlak achter jou

in de kerk bij een viering...,

je grote dankbaarheid, je zorg voor de sacristie hier,

je inzet als koster voor de erediensten...

alles fijntjes klaar gezet..,

je stil trouw gebed, vaak helemaal alleen in de huiskapel,

dit alles, maar vooral ook je warm vertellen

over je werk als Witte Zuster van Afrika,

vormen de rode draad van je leven hier.

Als wij hier deze namiddag samen zijn

en dit alles zien bij jou, dan zeggen wij:

Oh God, wat een wonder!

Om dat wonder dat wij ook in jou hebben zien gebeuren,

zeggen wij nu dank.

Zr Madeleine, straks ga je van hier weg

naar een nieuwe thuis.

Maar blijf wie je bent!

Die biddende zuster, waardoor je verbonden bleef

met al je liefsten en met God het eerst en het meest.

En een bidden dat bij jou geen prevelen was,

geen aframmelen van gebeden,

maar een wegzinken tot op de bodem van je ziel

om dan je gesloten ogen weer te openen

en de wereld weer nieuw te zien,

de mensen rondom jou weer lief te hebben.

Blijf wie ge zijt!

Lieve zr Madeleine, wij wensen jou alle geluk toe.

Velen danken jou vandaag

en wij allen, wij danken God omwille van u.

Het moge je heel goed gaan!    (Herman D.)

 

 

Mooier dan dit kunnen we het niet zeggen;
en we blijven in onze gemeenschap de mooie herinneringen bewaren
van deze lieve Witte Zuster Madeleine.

© LD